• Ese gato tiene algo que llamo mucho mi atención (será su sangre o algo más )
    Ese gato tiene algo que llamo mucho mi atención (será su sangre o algo más )😈🩸
    Me endiabla
    1
    0 turnos 0 maullidos
  • Los metahumanos o no... enmascarados o no... en particular, cada uno de ellos es un heroe.
    Los metahumanos o no... enmascarados o no... en particular, cada uno de ellos es un heroe.
    Me encocora
    2
    0 turnos 0 maullidos
  • ❝ 𝐌𝐞𝐝𝐢𝐜 𝐚𝐭 𝐃𝐚𝐲 / 𝐇𝐢𝐭𝐦𝐚𝐧 𝐚𝐭 𝐍𝐢𝐠𝐡𝐭 ❞ ──── 𝐿𝑎𝑧𝑦 𝑀𝑜𝑜𝑑.
    ❝ 𝐌𝐞𝐝𝐢𝐜 𝐚𝐭 𝐃𝐚𝐲 / 𝐇𝐢𝐭𝐦𝐚𝐧 𝐚𝐭 𝐍𝐢𝐠𝐡𝐭 ❞ ──── 𝐿𝑎𝑧𝑦 𝑀𝑜𝑜𝑑.
    Me encocora
    Me shockea
    Me gusta
    Me endiabla
    11
    6 turnos 0 maullidos
  • Vaya cambio, de enana a mommy, eso si es bastate impresionante.
    Vaya cambio, de enana a mommy, eso si es bastate impresionante.
    Me enjaja
    1
    0 turnos 0 maullidos
  • Había estado vagando, no solo se había quedado en aquel apartamento, aunque merecía la frialdad del lugar, para el lo que había echo estaba muy mal, se sentía mal, nunca pensó que lastimaría y le daría miedo a la persona que amaba con todo su ser, eso lo hizo irse, rectificarse de sus actos, lastimarse a si mismo como castigo... Pero eso no lo hacía cambiar lo mal que se sentía, no quería volver a lastimar a la persona que amaba

    En aquel bosque que alguna vez conoció, se encontraba tirado, con sus alas extendidas, iba a dejar que la naturaleza lo castigara mientras miraba al cielo

    - Μητέρα... Συγχώρεσέ με, τιμώρησέ με γι' αυτό... Το αξίζω αυτό... Δεν μπορώ να συγχωρήσω τον εαυτό μου που τον πλήγωσα... Το αγαπημένο μου πρόσωπο, η μεγαλύτερη αγάπη μου... η μόνη μου αγάπη... Είθε η φύση να τιμωρήσει αυτόν τον κακό άγγελο...

    - "Madre... Perdóname, castígame por esto... Merezco esto... No me puedo perdonar por haberlo lastimado... A mi persona favorita, a mi gran amor... mi único amor... Que la naturaleza castigue a este ángel malo..."

    No paraba de llorar, su corazón dolía y era algo que quería parar, quería dejar de sentirse así...
    Había estado vagando, no solo se había quedado en aquel apartamento, aunque merecía la frialdad del lugar, para el lo que había echo estaba muy mal, se sentía mal, nunca pensó que lastimaría y le daría miedo a la persona que amaba con todo su ser, eso lo hizo irse, rectificarse de sus actos, lastimarse a si mismo como castigo... Pero eso no lo hacía cambiar lo mal que se sentía, no quería volver a lastimar a la persona que amaba En aquel bosque que alguna vez conoció, se encontraba tirado, con sus alas extendidas, iba a dejar que la naturaleza lo castigara mientras miraba al cielo - Μητέρα... Συγχώρεσέ με, τιμώρησέ με γι' αυτό... Το αξίζω αυτό... Δεν μπορώ να συγχωρήσω τον εαυτό μου που τον πλήγωσα... Το αγαπημένο μου πρόσωπο, η μεγαλύτερη αγάπη μου... η μόνη μου αγάπη... Είθε η φύση να τιμωρήσει αυτόν τον κακό άγγελο... - "Madre... Perdóname, castígame por esto... Merezco esto... No me puedo perdonar por haberlo lastimado... A mi persona favorita, a mi gran amor... mi único amor... Que la naturaleza castigue a este ángel malo..." No paraba de llorar, su corazón dolía y era algo que quería parar, quería dejar de sentirse así...
    Me entristece
    Me gusta
    4
    19 turnos 0 maullidos
  • — Hoy voy a cambiarlo por Alfonso, vamos a tener una cita y hacer cosas de Gatos (?).—
    — Hoy voy a cambiarlo por Alfonso, vamos a tener una cita y hacer cosas de Gatos (?).—
    Me encocora
    2
    4 turnos 0 maullidos
  • Uno de los rol que afortunadamente e igual también desafortunadamente rolee, por gusto, fue a esta mujer

    Porque? Porque pude hacer partner con uno de mis crush de toda mi vida, en la cuestión de los cómics, y ese fue Gambit, mi bello y chulo Francés

    Porque desafortunadamente? Porque tristemente el se fue, desapareció, y me gustaba mucho su rol, yo maneje a Rouge en la versión de los 90, no la nueva de la 97, porque odie qué por su culpa mataran a mi Remy, pero cada quien, aún así, disfrute mi rol con ella
    Uno de los rol que afortunadamente e igual también desafortunadamente rolee, por gusto, fue a esta mujer Porque? Porque pude hacer partner con uno de mis crush de toda mi vida, en la cuestión de los cómics, y ese fue Gambit, mi bello y chulo Francés Porque desafortunadamente? Porque tristemente el se fue, desapareció, y me gustaba mucho su rol, yo maneje a Rouge en la versión de los 90, no la nueva de la 97, porque odie qué por su culpa mataran a mi Remy, pero cada quien, aún así, disfrute mi rol con ella
    Me shockea
    1
    0 turnos 0 maullidos
  • Nunca he sido fanática de ocultar mi tono real de piel, pero la gente sí me trata diferente cuando ven este tono de piel.

    Y algunos me temen menos. ~ ♥
    Nunca he sido fanática de ocultar mi tono real de piel, pero la gente sí me trata diferente cuando ven este tono de piel. Y algunos me temen menos. ~ ♥
    Me gusta
    1
    0 turnos 0 maullidos
  • Va a ver cambios ...tal vez ya no sea el mismo físicamente
    Va a ver cambios ...tal vez ya no sea el mismo físicamente
    Me gusta
    1
    0 turnos 0 maullidos
  • Bιtᥲ́ᥴorᥲ dᥱ ᥙᥒᥲ ρrιᥒᥴᥱsᥲ ᥴᥲᥣᥣᥲdᥲ, sᥲ́bᥲdo 07 dᥱ jᥙᥒιo.

    ₊˚ ‿︵‿︵‿︵୨୧ · · ♡ · · ୨୧‿︵‿︵‿︵ ˚₊

    — ¿Cómo será… enamorarse?

    Sophie miraba por la ventana del dormitorio, se había quedado pensando cuando veía tomadas de la mano a algunas personas. A veces solo bastaba una mirada para notar que había algo entre dos personas. Algo invisible. Algo que ella nunca había sentido

    — ¿Será cálido? ¿Será como en los libros que leía en voz alta durante las lecciones de literatura, donde todo gira en torno a una mirada, una caricia accidental..? ¿O será con un principio difícil pero que poco a poco irá creciendo?

    Siempre supo lo que era el amor paternal. El amor que protege, que enseña, que cuida. Pero esto… esto era diferente. Algo que nadie le había enseñado. No lo aprendió en el palacio. No lo practicó en los salones dorados ni en los banquetes fríos llenos de sonrisas vacías.

    — ¿Y si alguien llega? ¿Qué hago? ¿Me escondo? ¿Corro? ¿O me dejo sentir?

    Sophie suspiró, apoyando la frente contra el vidrio frío. No sabía cuándo llegaría ese momento, ni si llegaría. Pero por primera vez, se permitió imaginarlo.

    Y solo imaginarlo… ya la hizo temblar un poco por dentro.
    Bιtᥲ́ᥴorᥲ dᥱ ᥙᥒᥲ ρrιᥒᥴᥱsᥲ ᥴᥲᥣᥣᥲdᥲ, sᥲ́bᥲdo 07 dᥱ jᥙᥒιo. ₊˚ ‿︵‿︵‿︵୨୧ · · ♡ · · ୨୧‿︵‿︵‿︵ ˚₊ — ¿Cómo será… enamorarse? Sophie miraba por la ventana del dormitorio, se había quedado pensando cuando veía tomadas de la mano a algunas personas. A veces solo bastaba una mirada para notar que había algo entre dos personas. Algo invisible. Algo que ella nunca había sentido — ¿Será cálido? ¿Será como en los libros que leía en voz alta durante las lecciones de literatura, donde todo gira en torno a una mirada, una caricia accidental..? ¿O será con un principio difícil pero que poco a poco irá creciendo? Siempre supo lo que era el amor paternal. El amor que protege, que enseña, que cuida. Pero esto… esto era diferente. Algo que nadie le había enseñado. No lo aprendió en el palacio. No lo practicó en los salones dorados ni en los banquetes fríos llenos de sonrisas vacías. — ¿Y si alguien llega? ¿Qué hago? ¿Me escondo? ¿Corro? ¿O me dejo sentir? Sophie suspiró, apoyando la frente contra el vidrio frío. No sabía cuándo llegaría ese momento, ni si llegaría. Pero por primera vez, se permitió imaginarlo. Y solo imaginarlo… ya la hizo temblar un poco por dentro.
    Me encocora
    1
    0 turnos 1 maullido
Patrocinados